Hoe loodwerk wordt vervangen
Eerst gaat het oude lood eruit, samen met de pannen die er direct omheen liggen. Dan wordt het onderliggende beschot gecontroleerd en zo nodig hersteld. Daarna komt nieuw lood in lagen: een onderstuk dat water naar de pannen leidt, zijstukken die over elkaar overlappen en een bovenstuk dat achter het metselwerk of het kozijn wordt gezet.
In een schoorsteen wordt het lood in de voegen geklemd. Daarvoor wordt een sleuf in de voeg gemaakt, het lood wordt erin gedrukt en vastgezet, en de sleuf wordt dichtgezet met voegmortel of kit. Bij een kozijn wordt het lood onder de afdichting gestoken. Dit werk vraagt zorgvuldigheid; één plek niet goed gedaan geeft het volgende lek.
Bij een dakkapel of dakraam komt er vaak een prefab gootstuk of omranding in plaats van losse stroken. Dan gaat het sneller en is de kans op fouten kleiner. Bij een kilgoot, de goot waar twee dakvlakken samenkomen, wordt het lood of zink vaak over de volle lengte vervangen. Zie ook dakgoot lekt.
Wanneer loodwerk aan vervanging toe is
Een lekkende plek vlak naast een schoorsteen of dakkapel wijst bijna altijd op het loodwerk. Je ziet het soms ook aan de buitenkant: een loodstrook die loshangt, omhoog is gekruld, gescheurd is of een witte, korrelige aanslag heeft. Is het lood bladdig of heel dun geworden, dan heeft het zijn tijd gehad.
Een tweede aanleiding is een verbouwing. Wordt er een dakkapel geplaatst, een raam vervangen of de schoorsteen gerenoveerd, dan is het logisch om het loodwerk mee te nemen. Dat doe je in één ronde, met één steiger. Zie dakkapel lekt en dakraam lekt voor de typische klachten.
Loodvervanger is een alternatief: een bitumen- of aluminiumproduct dat op een rol wordt geleverd en geklemd of aangebracht. Het is lichter, soepeler en soms goedkoper, maar niet overal geschikt. Op een monument of bij zichtbare details kiest men vaak liever voor echt lood. Lood is ook een zwaar metaal, dus oude resten horen bij het afval en niet in de tuin.
